شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر هر شب داستان عاشقی خود را بازگو می‌کند و از داغی دل ناشی از عشق معشوق سخن می‌گوید. او در جستجوی راهی برای رسیدن به معشوق در آنجا است، اما احساس می‌کند که نه توانی برای رهایی از دردها دارد و نه کسی را دارد که راز دلش را با او در میان بگذارد. شاعر درخواست می‌کند که معشوق به پرسش‌هایش پاسخ دهد و بر لبان او مهر عشق بزند. او همچنین از احساسات عمیق و زجرهای عاشقانه‌اش می‌گوید و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که باعث می‌شود دل‌ها را به تپش بیاورد. در پایان، او به داستان‌هایی که دیگران از معشوق تعریف می‌کنند اشاره دارد و دلتنگی خود را نشان می‌دهد.
هر شب بدل حکایت خود در میان نهمدل را ز سوز عشق تو داغ نهان نهم
هوش مصنوعی: هر شب داستان عاشقی خود را در دل بازگو میکنم و در دل از سوز عشق تو، یک درد پنهان را به یاد میآورم.
روزم چو راه نیست در آن کوی، هر شبیآیم رخ نیاز بر آن آستان نهم
هوش مصنوعی: هر روز که راهی به آن مکان نیست، شبها با نیاز و شوق به درگاه آن میروم و چهرهام را به خاک میسایم.
نه قوتی که آیم از این ورطه بر کنارنه محرمی که راز دلی در میان نهم
هوش مصنوعی: نه نیرویی دارم که از این وضعیت دشوار نجات پیدا کنم، و نه کسی را دارم که بتوانم اسرار دل خود را با او در میان بگذارم.
بگشای لب به پرسش من، کز غمت مرانزدیک شد که مهر ابد بر دهان نهم
هوش مصنوعی: لبهایت را به پاسخ پرسش من باز کن، چون غم تو باعث نزدیکی من شده است. به قدری که میخواهم عشق ابدی را بر دهانم بگذارم.
با عاشقی که شرح دهم داستان خویشصد داغ تازه بر دل آن ناتوان نهم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم داستان عشق خود را بگویم، قلب آن بیچاره را با صد درد تازه پر میکنم.
چون گل مخند در رخ هر کس، که ناگهانهمچون صبا ز دست تو سر در جهان نهم
هوش مصنوعی: خودت را به لبخند زینت نده، چون ممکن است روزی به سرعت باد از دنیا بروم.
شاهی حکایت از لب لعل تو میکندطوطی کجاست تا شکرش در دهان نهم
هوش مصنوعی: شاهی از زیبایی و سخن دلنواز تو می‌گوید، حالا طوطی کجاست تا شیرینی آن را به زبان بیاورد.