شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و دردهایی که به خاطر جدایی از معشوقش تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. او از ویرانی خانه‌اش به خاطر مشکلات و مصیبت‌ها می‌گوید و از کسانی که به او حسادت می‌کنند، شکایت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که عشقش باعث شده است دچار عجز و حقارت شود و در نهایت، بر این نکته تأکید می‌کند که فریادها و ناله‌هایش مانند بلبل در برابر زیبایی معشوق کم‌خاصیت است. او به نوعی به این نکته می‌رسد که کلمات و عباراتش نمی‌توانند توصیف‌کننده واقعی درد و عشق او باشند.
من از خاک درت رفتم، متاعم را به غارت دهگرانی بردم از کویت، رقیبان را بشارت ده
هوش مصنوعی: من از درگاه تو خارج شدم و از خوشیهای خودم چشم پوشیدهام. اگر بار سنگینی به دوشم هست، به رقبایت بگو که من در این راه تلاش کردهام.
مرا از سیل محنت خانه ویران گشت در کویتزمانه گو اساس خصم را ساز عمارت ده
هوش مصنوعی: من به خاطر سختیهای بسیار، خانهام ویران شد. در کنار تو، ای زمانه، بنا کن و پایههای دشمنی را از نو بساز.
به یغما برد چشم کافرت ملک دل و دین‌هاکه گفت آن ترک تیرانداز را تعلیم غارت ده؟
هوش مصنوعی: چشمان بیایمان تو سلطنت عشق و باورهایم را به غارت بردند. چه کسی به آن تنور تیرانداز (معشوق) آموزش غارتگری داده است؟
به تعظیم وصالش چون نگشتی سرفراز، ای دلبه عجز و نامرادی روی در کنج حقارت ده
هوش مصنوعی: ای دل، چون نتوانستی در عشق او با افتخار و بزرگی رفتار کنی، بهتر است که به ناتوانی و ناامیدی خود در گوشهای از حقارت بنشینی و به آن فکر کنی.
سر فریاد بلبل نیست آن گلبرگ رعنا راچه سود این گفتگو شاهی، برو ترک عبارت ده
هوش مصنوعی: بلبل از اینکه فریاد کند و سخن بگوید، چه فایدهای برای آن گلبرگ زیبا دارد؟ ای شاه، بهتر است که از این حرفها بگذری و به عمل بپردازی.