شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و حسرت اشاره دارد. شاعر از عشق خود به گوینده صحبت می‌کند که همچون آتش بر جان او تأثیر گذاشته است. او از زیبایی خط و نوشته گوینده یاد می‌کند و به درد و رنج ناشی از جدایی می‌پیوندد. در ادامه، به تأثیر می و شعر بر روح او اشاره می‌شود و نشان می‌دهد که چگونه این عشق و احساس، او را به سوی هنر و شعر سوق می‌دهد. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که این عشق او را از دیگران متمایز کرده و به او قدرت و شاه‌زادگی می‌بخشد.
زهی عشقت آتش بجان در زدهخطت کار خلقی بهم بر زده
هوش مصنوعی: ای عشق تو، آتشی در وجودم افکندهای که خط زیبایت، کار مردم را به هم ریخته است.
چه ما را به سنگ جفا میزنیقدح با حریفان دیگر زده؟
هوش مصنوعی: چرا تو با سنگ خشم به ما ضربه میزنی؟ در حالی که با دوستان دیگر مشغول نوشیدن هستی؟
رخت نانوشته خط سبز خویشگل آتش در اوراق دفتر زده
هوش مصنوعی: لباس نانوشته و خط سبز خود را به نمایش گذاشته و گل آتش را بر روی صفحات دفتر افروخته است.
چو من در خمار می لعل توسبو را نگر دست بر سر زده
هوش مصنوعی: وقتی من مست شراب لعل تو هستم، به گلابی که در دستم است نگاه کن که چگونه بر سرم زدهام.
گرو برده شاهی ز اقران به شعرچو با اوستادان برابر زده
هوش مصنوعی: یک گروهی از شاعران در کنار هم، در مقابل استادان خود، شعر گفتند و به ویژه یکی از آنها به مقام والایی دست یافت.