شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و لطافت چهره محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون گل یا گیاه که از شکر روییده می‌شود، زیبایی او جذاب و خیره‌کننده است. شاعر به محبوب خود که او را «شاه» خطاب می‌کند، می‌گوید که اینکه سبزه و گیاه از آتش او برمی‌خیزد، عجبی ندارد و نشان از قدرت و زیبایی او دارد.
تا از رخ تو سنبل تر می‌خیزدگویی که نبات از شکر می‌خیزد
هوش مصنوعی: تا زمانی که از چهره تو زیبایی و طراوت برخاسته، به نظر میرسد که گلها از شیرینی شکر میروید.
شاها، تو خلیلی، چه عجب می‌داری؟گر سبزه ز آتش تو برمی‌خیزد؟
هوش مصنوعی: ای پادشاها، تو چگونه میتوانی چنین قدرتی داشته باشی؟ آیا برایت عجیب نیست که سبزه از آتش تو رویش می‌کند؟