شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر زیبای عرفانی، شاعر به وصف زیبایی و نور الهی می‌پردازد. او با دیدن جمال دلدار، دلش شاداب و سرشار از عشق می‌شود و جانش همچون خورشید روشن می‌گردد. شاعر با اشاره به اسرار الهی، به یگانگی و وجود خداوند تاکید می‌کند و بیان می‌کند که همه چیز در هستی به او تعلق دارد. در انتها، از خواننده دعوت می‌کند که در مقابل معشوق سجده کند و همواره با عشق و توجه به او زندگی کند.
تعالی الله چه زیبا روی دلدارچو حسنش دیدم و دل گشت گلزار
هوش مصنوعی: خداوند چقدر زیباست! وقتی چهره دلبر را چون حسن دیدم، دلم پر از شادی و سرزندگی شد.
منور گشت جانم همچو خورشیدهویدا گشت برما جمله اسرار
هوش مصنوعی: جان من مانند خورشید روشن و نمایان شد و تمامی اسرار برای ما آشکار گردید.
دلم چون دید آن نور تجلیمعلی گشت با ماشد باقرار
هوش مصنوعی: دل من وقتی آن نور عظیم و روشن را دید، آرامش پیدا کرد و به حالت قرار رسید.
که لا مقصود فی الکونین ماراهوالله الاحد موجود بس یار
هوش مصنوعی: در این دنیا، مقصود نهایی تنها خداوند یکتاست که وجود دارد و غیر او هدفی نیست.
فناشد ماومن خود جمله او ماندنمانده غیر او شد رنگ رخسار
هوش مصنوعی: هرچه از ما بوده، فنا یافته و تنها او باقی مانده است. جز او چیزی باقی نمانده و تنها رنگ چهرهاش دیده می‌شود.
نماید صورت خود خویش هر دمبه حسن صورت بی مثل در یار
هوش مصنوعی: هر لحظه، به زیبایی بینظیر معشوق، ظاهر خود را میآراید و مینماید.
بکن سجده به پیش روی معشوقتو باهُو باش دائم همچو غمخوار
هوش مصنوعی: به خاطر محبوب خود، سجده کن و همیشه به فکر او باش، مانند کسی که همیشه در کنار اوست و به او کمک می‌کند.