شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به احساسات عمیق و ناامیدی خود نسبت به عشق و معشوقش می‌پردازد. او از سال‌ها تلاش و انتظار در راه عشق می‌گوید که هیچ خوشی‌ای از آن ندیده و تنها پریشانی نصیبش شده است. او به این فکر می‌کند که تا کی می‌تواند به امید معشوقش زندگی کند و از اینکه حالش به شدت خراب شده است، ابراز ناله می‌کند. شاعر همچنین به وضعیت خود مانند مجنونی عاشق اشاره می‌کند و از دوستش می‌خواهد که درباره حال و پریشانی‌اش صحبتی نکند.
عمریست در طریق تو جان را که دم زدیمهیچت صفا ندیدیم حیران بتر شدیم
هوش مصنوعی: سالهاست که در راه تو سخت تلاش کردهایم و هیچ نشانهای از آرامش نیافتیم، و حالا بیشتر از قبل سردرگم و نگران شدهایم.
تا کی شود ز لعل تو کامی بر آوریمکز بهر کام خویش پریشان خود شدیم
هوش مصنوعی: تا کی میتوانیم از زیبایی تو بهرهبرداری کنیم، در حالی که برای رسیدن به خواستههای خود، خود را به پریشانی انداختهایم؟
با تو سخن که گوید که این هم مجال نیستلیکن ز حال خویش بسی تنگ تر شدیم
هوش مصنوعی: کسی با تو صحبت نمیکند چون وقت و فرصتی نیست، اما من از حال خودم بسیار دلم تنگتر شده است.
جانان نبود آگاه زناموس بگزریمحالم چنان رسید که مجنون صفت شدیم
هوش مصنوعی: در آن لحظه که معشوق به ناموس و حریم خود توجهی نداشت، حال من به گونهای شد که مانند مجنون پر از عشق و دیوانگی گردیدم.
ای یار چون ببستی دل خود به زلف یارهرگز مگو چنین که پریشان خود شدیم
هوش مصنوعی: ای معشوق، وقتی که دل خود را به زلف تو بستهام، هرگز نگو که چرا دچار پریشانی شدهام.