شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق توصیف می‌کند و به زیبایی‌های ظاهری و باطنی او اشاره می‌کند. ابروی خمیده معشوق به عنوان نمادی از زیبایی و جاذبه توصیف می‌شود و شاعر احساس می‌کند که حتی دوری از او نیز برایش دردناک است. او به وصال و ارتباط عمیق با معشوق خود فکر می‌کند و می‌گوید که عشقش به او فراتر از هر چیز دیگری است، حتی اگر به نظرت محال بیاید. در نهایت، او حاضر است هر چیز را فدای عشق خود کند.
تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیستحقا که مرا تیره تر از خال تو حالیست
هوش مصنوعی: تا زمانی که بر گلهای جوان و با طراوت تو از عطر و شگفتی خبری نیست، واقعاً حال من از نشانههای زیبا و جذاب تو، تیرهتر و ناامیدتر است.
طغرای خم ابروی مشکینت نداردمه گر چه از آن روی چو خورشید مثالیست
هوش مصنوعی: خم ابروی مشکینت به قدری زیباست که هیچ ماهی نمیتواند با آن زیبایی مقایسه شود، حتی اگر آن ماه نیز همچون خورشید باشد.
در باغ لطافت قد چون سرو روانتچشم بد ازو دور برومند نهالیست
هوش مصنوعی: در باغ لطافت، قامت تو مانند سرو بلند و زیباست، و من از چشم بد دور میشوم، زیرا تو همچون نهالی سرسبز و برومند هستی.
محراب دلست آن خم ابروت که گوئیاز غالیه بر پیکر خورشید هلالیست
هوش مصنوعی: خم ابروی تو همانند محرابی است که دل را به خود جلب می‌کند و حس زیبایی را بیدار میسازد، گویی که این ابرو بر صورت خورشید هلالی زیبایی خاصی به وجود آورده است.
بر دیده ره خواب فرو بست خیالتنی نی غلطم بیتو مرا خواب خیالیست
هوش مصنوعی: چشمانم را بر خواب تو بستهام، اما نه، اشتباه میکنم. تو برای من فقط یک خواب خیالین هستی.
گر تن شودم خاک ز هجرانت چه باکستچون جان مرا هر نفسی با تو وصالیست
هوش مصنوعی: اگر من به خاک تبدیل شوم به خاطر دوری تو، برایم مهم نیست؛ چون در هر نفسی که میکشم، روح من با تو در پیوند است.
سودای وصال تو ز سر ابن یمین رابیرون نرود گر چه که سودای محالیست
هوش مصنوعی: آرزو و اشتیاق برای دیدار تو از ذهن من بیرون نمیرود، هرچند که این آرزو غیرممکن به نظر میرسد.