شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند که باعث مستی و بی‌قراری دل‌ها می‌شود. او از لذتی می‌گوید که در انتظار دیدن محبوبش به وجود می‌آید. وقتی نام دلبر از ساز به گوش می‌رسد، عاشقان عزت و نام خود را کنار می‌گذارند و تمام دنیا را زیر پای عشق می‌گذارند. شاعر به زیبایی محبوبش و تأثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و از شور و شوقی که این عشق به همراه دارد، سخن می‌گوید. او به نقش افسون‌گری محبوب و زیبایی‌های او در زندگی‌اش می‌پردازد و در پایان به می و سکر آن اشاره می‌کند که همچون همیشه در یاد محبوبش جاری است.
شراب عشق چون در جام کردندخرد را مست و بی آرام کردند
هوش مصنوعی: عشق مانند شرابی است که وقتی در جام ریخته می‌شود، عقل را سرمست و بیقرار می‌کند.
چه با لذت میی بود آنکه گوئیز میگون لعل جانان وام کردند
هوش مصنوعی: چه لذتی دارد زمانی که بگویی، از لعل جانان، به مانند شراب میگون، بامدادان وام گرفتهاند.
چو نام دلبر از مطرب شنیدندبکلی ترک ننگ و نام کردند
هوش مصنوعی: وقتی نام معشوق را از نوازنده شنیدند، به طور کامل از شرم و عیبجویی گذشتند و تنها به یاد او مشغول شدند.
ز عشقش دست بر دنیا فشاندنددو عالم را بزیر گام کردند
هوش مصنوعی: از عشق او، عالمی که در دست داشتند را رها کردند و زمین و آسمان را زیر پای خود قرار دادند.
بماند از رشک دست سرو بر سرچو یاد سرو سیم اندام کردند
هوش مصنوعی: به خاطر حسادت، دستان سرو بر سر باقی ماندند، زیرا به یاد آنکه قامت زیبا و خوشفرم را به وجود آوردند.
غلام آن رخ و زلفم که گوئیسحر را همنشین با شام کردند
هوش مصنوعی: من بندهی آن چهره و موهایی هستم که گویی سحر را با شب همنشین کردهاند.
سرشک همچو لعل و روی چون زرز حالم خلق را اعلام کردند
هوش مصنوعی: چشمهایم مانند مروارید میبارند و صورتم به مانند طلاست، از وضع من دیگران مطلع شدند.
کشید ابن یمین بر یاد لعلشنخستین باده کاندر جام کردند
هوش مصنوعی: ابن یمین به یاد لعل محبوبش، اولین جرعهای را نوشید که در جام ریخته شده بود.