شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری او اشاره کرده و آن را با زیبایی‌های طبیعی مقایسه می‌کند. او می‌گوید که اگر معشوق مثل سروهای باغ بلند قد باشد، چهره‌اش به ماه نمی‌تابد و اگر مانند ماه درخشان باشد، قدش هیچ‌گاه به قد سرو نمی‌رسد. شاعر همچنین از زلف معشوق یاد می‌کند که مانند ماه درخشان است و از عشقش به معشوق می‌گوید، حتی با وجود درد دل و رنج عشق، آرامش وجود او برایش مهم‌تر است. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نصیحت و پند در این مساله هیچ سودی ندارد، چون عشق برای او ارزش بیشتری دارد.
خوش آنشعر سیه بر پرنیانشبنفشه رسته گوئی ز ارغوانش
هوش مصنوعی: زیبایی شعری را تصور کن که بر روی پارچهای نرم و لطیف نقش بسته است، انگار که گلهای بنفشه از میان گلهای ارغوانی رشد کردهاند.
چو قدش گر بود سروی ببستاننتابد رخ چو ماه آسمانش
هوش مصنوعی: اگر قد او مثل سرو در باغ باشد، چهره‌اش مانند ماه در آسمان نمیدرخشد.
و گر تابد چو رویش ز آسمان ماهنباشد قد چو سرو بوستانش
هوش مصنوعی: اگر چهره‌اش همچون ماه از آسمان روشن شود، قد او مانند سروهای باغ خواهد بود.
بچوگان گوی مه بر بود زلفشدرین دعوی نه بس شاهد رخانش
هوش مصنوعی: بچهها، بگویید که ماه در زلف او محبوس است و در این بحث، تنها زیبایی‌های چهره‌اش کافی نیست.
ز عشقش گر چه خون شد دل ولیکننمیگویم بجز آرام جانش
هوش مصنوعی: هرچند که دل به خاطر عشقش سخت رنجیده و خونین شده است، اما در عین حال، چیزی جز آرامش جانش را زبان نمیآورم.
چه سود ابن یمین را پند چون شددرین سودا زیان نقد روانش
هوش مصنوعی: ابن یمین حتی اگر نصیحتی هم بشنود، چه فایدهای دارد وقتی که در این معامله، جانش را از دست داده است؟