شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: این شعر توصیفی زیبا و عاشقانه از زیبایی معشوق و دردهای عشق است. شاعر در ابتدای شعر به زیبایی ظاهری و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و او را به ماه و طوطی شکر افشان تشبیه می‌کند. سپس به ویژگی‌های چهره و موی معشوق اشاره دارد که دل‌ها را صید می‌کند. شاعر از روشنایی چهره معشوق در مقابل تاریکی شب و قیاس قامت او با سرو سخن می‌گوید. همچنین به غم عشق و نشئگی ناشی از آن اشاره می‌کند و از بی‌فایده بودن تلاش‌های عاشقان در عشق معشوق صحبت می‌کند. در انتها، شاعر به سرفرازی خود و بر لزوم توجه به او به عنوان یک مفلس اشاره می‌کند که در انتظار عشق و محبت معشوق است.
یا رب رخ دلدارست یا ماه تمامست اینطوطی شکر افشان شد یا ذوق کلامست این
هوش مصنوعی: ای خدا، آیا این چهرهی محبوب است که دل را میرباید یا نور کامل ماه است؟ آیا این طوطی که سخن می‌گوید و شکر میپاشد ناشی از لذت کلام است؟
خالش نگر و زلفش از بهر شکار دلاز مشک سیه دانه و ز غالیه دامست این
هوش مصنوعی: به چهرهاش نگاه کن و ببین که موهایش چگونه به عنوان دام برای جذب دل‌ها طراحی شدهاند، با رنگ سیاه و خوش بو مانند مشک و عطر.
در دایره خطش سطح مه تابان بیناز صبح دوم نوری در ظلمت شامست این
هوش مصنوعی: در دایرهای که علامت او قرار دارد، نوری مانند ماه درخشان در سطح آن دیده میشود. این نور در واقع، نشانهای است از صبحی جدید که در تاریکی شب به روشنی میتابد.
گر راست همی پرسی کو چون قد او سرویبر جای نماندست این طاوس خرامست این
هوش مصنوعی: اگر راست میپرسی که چرا مانند سرو، درختی راست و بلند در جای خود باقی نمانده، باید بگویم که این طاووس با وقار و خرامان است.
دل مست غم عشقش از بزم الست آمددیگر مدهیدش می زیرا که خرابست این
هوش مصنوعی: دل شاد و سرمست عاشق، از دنیای عشق و میگساری به جایی رسیده که هر چه به او بدهید، دیگر فایدهای ندارد. او حالا خراب شده و نیازی به شراب و بزم ندارد.
در عشق تو مشتاقان پختند بسی سودااما نکند سودی چون نزد تو خامست این
هوش مصنوعی: در عشق تو، بسیاری از عاشقان آرزوها و خواستههای زیادی دارند، اما هیچ کدام از آنها فایدهای ندارد چرا که این خواستهها در کنار تو بیمعنا و ناکام است.
سر ابن یمین بر تن بهر قدمت دارداز گردن این مفلس بردار که وامست این
هوش مصنوعی: سر ابن یمین به خاطر محبت و احترامی که نسبت به تو دارد، بر بدنش قرار گرفته، بنابراین گردن این بیچاره را از بار سنگین وامی که بر دوش دارد، رها کن.