شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف جمال و صفات معشوق می‌پردازد و احساسات خود را نسبت به او بیان می‌کند. اشاره به خجالت و شرم معشوق به شکل زیبا و لطیف، و مقایسه زیبایی‌های او با عناصر طبیعی مانند آفتاب و ماه، نشان‌دهنده عمق عشق و دلبستگی شاعر است. همچنین، احساس درد و رنج ناشی از دوری معشوق و اثرات آن بر قلب شاعر نیز در شعر مشهود است. به طور کلی، این شعر نمایانگر عاشقانه‌های عمیق و تمایلات درونی شاعر است.
نگارم ار بگذارد ز رخ نقاب فروشود ز خجلت رخسارش آفتاب فرو
هوش مصنوعی: اگر محبوبم نقابش را کنار بزند، از شرم چهرهاش، آفتاب هم پنهان خواهد شد.
بطاق ابروی او ماه نو چو در نگردهمانزمان که در آید رود ز تاب فرو
هوش مصنوعی: خط ابروی او همچون ماه نو است. زمانی که او روی خود را برمیگرداند، همانند زمانی است که ماه نو در آسمان پیدا میشود و به تدریج از تابش آن کاسته میشود.
پر غراب نگویم بزلف او ماندکه دید ریخته مشک از پر غراب فرو
هوش مصنوعی: نگو که موهای او مانند پر کلاغ است، زیرا وقتی به زمین میریزد، بوی مشکی را مانند مشک پخش می‌کند.
ز شرم غالیه گون خط او چو نیلوفربنفشه سر برد از خوی تر بآب فرو
هوش مصنوعی: از خجالت، خط او مانند گل نیلوفر بنفش، سر خود را از زیبایی در آب پنهان کرده است.
فرو شدست سر عقل من ز شوق لبشبلی شود همه کس را سر از شراب فرو
هوش مصنوعی: سر عقل و هوش من به خاطر عشق لبانش فرود آمده است و همه افراد به خاطر شراب عشق او در حال مستی هستند.
ز تاب آتش هجرش چکید خون ز دلمچکد هر آینه خونابه از کباب فرو
هوش مصنوعی: بر اثر ناراحتی و جدایی او، دل من به شدت ناراحت شده و از آن خون میریزد. هر بار که به او فکر میکنم، درد و رنجی از عمق وجودم حس میکنم که مانند خونابهای از گوشت کبابی میچکد.
مجوی از دل ابن یمین شکیب از آنکنوشته اند خراج از ده خراب فرو
هوش مصنوعی: از دل ابن یمین انتظار شکیبایی نداشته باش، زیرا گفتهاند که در این زمان، بهای سنگینی از یک روستای خراب گرفته میشود.