شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عزم خود برای سفر به خراسان و دیدار معشوق سخن می‌گوید. او با اشاره به حالتی شبیه به بلبل شیدا در گلستان، به شوق و اشتیاقش برای دیدار معشوق اشاره می‌کند. شاعر خود را به یعقوب تشبیه می‌کند که در حال دوری از یوسف است و دلش به یاد معشوق می‌تپد. او با بستن احرام طواف به حرم محبوب، به این موضوع اشاره می‌کند که معشوقش قبله‌گاه قلب و جانش است. همچنین به دوری و درد دلهایش اشاره دارد و می‌گوید روزی شکر می‌گوید که این دوری به پایان برسد و با دیدن لبان معشوق، درمان دردهایش را خواهد یافت. شاعر به شوق و شادی روزی اشاره دارد که بار دیگر می‌تواند معشوق را ببیند، با توجه به تمامی دلتنگی‌ها و دردهایش.
این منم بار دگر عزم خراسان کردهروی چون بلبل شیدا بگلستان کرده
هوش مصنوعی: این من هستم که دوباره به خراسان فکر کردهام، انگار مانند بلبل شیدا در میان گلها پرسه میزنم.
بوده یعقوب صفت ساکن بیت الاحزانوینزمان روی سوی یوسف کنعان کرده
هوش مصنوعی: یعقوب، با ویژگیهای خود، در خانه غم و اندوه زندگی می‌کند و اکنون به سوی یوسف در کنعان مینگرد.
بسته احرام طواف حرم حضرت دوستقبله گاه دل و جان ابروی جانان کرده
هوش مصنوعی: شخصی با نیت خالصانه و عشق به محبوب، به دور حرم او میچرخد و در این مسیر، دل و جانش را به حضور محبوب تقدیم می‌کند. ابروهای محبوب برای او به عنوان یک جهت و قبلهای مقدس جلوه می‌کند که تمام احساسات و آرزوهای او را تحت تأثیر قرار میدهد.
کی بود باز که خاک کف پایش بینمسرمه روشنی دیده گریان کرده
هوش مصنوعی: کی بود که دوباره خاک پایش را ببینم؟ که این خاک باعث شده چشمهایم به خاطر اشک، مانند سرمهای روشن شود.
شکرها گویم از اینطالع برگشته خویشکه ببینم ره هجرانش به پایان کرده
هوش مصنوعی: من از این تغییر وضعیت خوشحالم و سپاسگزارم که دیگر در مسیر جدایی نیستم.
خرم آنروز که درد دل سودا زده رابینم از نوش لبش دارو و درمان کرده
هوش مصنوعی: روز خوشی است که درد و نگرانی عشق را از زبان کسی بشنوم که با لبانش به من آرامش و درمان میبخشد.
اینهمه شادی آنروز که باز ابن یمینبیندش پسته خندان شکر افشان کرده
هوش مصنوعی: آن روزی که ابن یمین دوباره پستهی خندان و شیرین را ببیند، این همه شادی و خوشحالی برایش به وجود میآید.