شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از فرخنده بودن لحظات صبحگاهی سخن می‌گوید که با تابش آفتاب و نور ماه همراه است و سلام معشوق را به گوشش می‌رساند. او به زیبایی چشمان معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او همانند کوه‌های بلند می‌تواند انسان را ضعیف کند، اما در عین حال چشمه حیاتش در اعماق وجودش نهفته است. شاعر آرزو می‌کند که از این عشق همانند خضر نوشیدنی بنوشد و از گناهان مهر و محبت خود عذرخواهی می‌کند. او همچنین به شوخی معشوق و محبت‌هایش اشاره دارد که باعث جذابیت و محبوبیت او شده است.
فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاهکز تاب آفتاب شود با فروغ ماه
هوش مصنوعی: شخصی که هر روز صبح، با نور آفتاب و درخشش ماه شروع می‌کند، خوشبخت و خوششانس است.
آید بگوشش از لب میگون تو سلامچشمش کند بطلعت میمون تو نگاه
هوش مصنوعی: صدای سلامی از لبان زیبا و میگون تو به گوشش میرسد و نگاهی که به چهرهٔ زیبا و میمون تو میاندازد، او را تحت تأثیر قرار میدهد.
گفتم که بار عشق تو ایجان نازنینبر کوه اگر بود شود از ضعف همچو کاه
هوش مصنوعی: گفتم که اگر عشق تو ای جان عزیزم بر کوه تحمیل شود، آنقدر ضعیف خواهد شد که مانند کاه خواهد گردید.
زان بیشتر که چشمه آبحیات توگردد نهفته در ظلمات از خط سیاه
هوش مصنوعی: هرچه چشمه زندگی تو بیشتر در تاریکی و در عمق خطوط سیاه پنهان شود، اهمیت و ارزشش بیشتر خواهد شد.
بگذار تا ازو چو خضر شربتی خورمدر گردن من ار بودت هیچ ازین گناه
هوش مصنوعی: اجازه بده تا مانند خضر، از او نوشیدنی بگیرم، حتی اگر این کار در نظر تو گناهی باشد.
ابن یمین ز غمزه مست تو ترکتازبس دوست دارد چه بناموس گاهگاه
هوش مصنوعی: ابن یمین از زیبایی و جاذبهی عشق تو به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و این عشق او را به هیجان آورده است. او به شدت به تو علاقهمند است و نمیتواند از یاد تو بیرون برود.
گویند شوخیش همه ز آنست کش بنازپیوسته حاجبان تو دارند در پناه
هوش مصنوعی: میگویند که آوازه بازیگوشی تو به خاطر این است که همیشه در کنار تو افرادی هستند که از تو حمایت میکنند.