شمارهٔ ۴۵

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از روزگار سخت و سیاه خود می‌گوید که به خواب و شب‌زنده‌داری می‌مانسته است. اما اکنون با لطف خداوند، وضعیتش تغییر کرده و روز را همچون شب زیبا و دلنشین می‌بیند. او از رنج و مشکلات عبور کرده و به شادی و خوشبختی رسیده است. شاعر به تأثیرات الهی بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و معتقد است که هیچ کس، چه عجم و چه عرب، در بهبود حال او نقشی نداشته‌است. همچنین او بر اهمیت شکرگزاری خداوند تأکید دارد و اشاره می‌کند که ممکن است حسادت‌هایی وجود داشته باشد، ولی در نهایت، موفقیت و سعادت او ناشی از عنایت خداوند است. شاعر در پایان، بر این نکته تأکید دارد که باید از درگاه الهی طلب کمک کرد، زیرا گشایش در کارها تنها از آنجا میسر است.