شمارهٔ ٧٩
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به خرده‌شناسان و افراد باذوق اشاره می‌کند که با وجود دانش و فضایل بسیار، از حال و احساسات دیگران بی‌خبرند. او می‌گوید که این نادانی، با توجه به استعداد و هنر آن‌ها، حیف است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ارزش واقعی سرمایه در زندگی تنها بر اساس رنج و محنت سنجیده نمی‌شود و اگرچه ممکن است مادیات در اختیار نباشد، محبت و سخن خوب از ارزش بیشتری برخوردار است. در پایان، شاعر به مسئله محرومی و بدشانسی اشاره می‌کند و آن را ناشی از تلاش و همت ناکافی خود می‌داند.
ای خرده شناسان که بانواع فضایلارباب شرف را چو شما راهبری نیست
هوش مصنوعی: ای کسانی که به کوچکترین عیبها میپردازید، بدانید که هیچکس به مانند شما توانایی رهبری و هدایت افراد با فضیلت و با شرافت را ندارد.
حیف است که با این هنر و فضل شما رااز حال دل مردم دانا خبری نیست
هوش مصنوعی: چه حیف است که با تمام هنر و دانشی که دارید، از احوال دل دانشمندان و فرهیختگان بیخبر هستید.
سرمایه سودش چه کنی محنت و رنج استگنجی که از او دولت صاحبنظری نیست
هوش مصنوعی: سرمایهای که به دست میآوری، وقتی با مشقت و درد به دست آمده باشد، به مانند گنجی است که هیچ ثروت و موفقیتی از آن به دست نمیآید.
باوی سخن خوش بتوان گفت که او راگر در کف احسان شما سیم و زری نیست
هوش مصنوعی: میتوان با کسی که زبان خوشی دارد، به راحتی حرف زد، حتی اگر او امکانات مادی زیادی نداشته باشد.
محرومی ما هم زگدا همتی ماستما را لگد از بخت خودست از دگری نیست
هوش مصنوعی: محرومیت ما ناشی از تلاش نکردن خودمان است، بخت ما به تنهایی ما را سرزنش نمیکند و مسئولیت آن به دیگران برنمیگردد.