شمارهٔ ١١۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از خوشبختی و سعادت در کنار وطن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در وطن خود زندگی می‌کند و نعمتی دارد، در بهشت است. او به افرادی که به عزلت و کناره‌گیری از زندگی اجتماعی و دنیوی پرداخته‌اند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که این افراد از بلایای زندگی رنج می‌برند و از همدلی و دوستی بی‌بهره‌اند. شاعر اذعان دارد که افرادی که در جستجوی خوشبختی واقعی هستند، افرادی شاد و نیک‌بخت‌اند و باید قدردان موقعیت خود باشند، زیرا در این دنیا افراد زیادی نتوانسته‌اند به این مرحله از سعادت دست یابند.
در بهشت است هر که در وطنشنعمتی هست و جیق و واقی نیست
هوش مصنوعی: هر کس که در سرزمین خود نعمت و خوشبختی دارد، در واقع در بهشت زندگی می‌کند و هیچ نگرانی یا صدای نارضایتی در زندگیاش نیست.
کنج عزلت گزید و در عالمدر پی طارم و رواقی نیست
هوش مصنوعی: او در گوشهای تنها نشسته و در این دنیا به دنبال زرق و برق و جاه و مقام نیست.
هر دم از ناگوار ناجنسیشهمنشینی و هم وثاقی نیست
هوش مصنوعی: هر لحظه از ناخوشی و ناپاکی او، دوستی و همنشینی امکانپذیر نیست.
هر که جفت چنین مراد بودهمچو او در زمانه طاقی نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که مثل او خواستهای بزرگ و خاص داشته باشد، در این دنیا همتایی ندارد.
خوش کسی کین سعادتش باشدهست شاهی و طمطراقی نیست
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که چنین خوشبختی نصیبش شده، که در عین حال که شاه و صاحب مقام است، به خودفروشی و بزرگنمایی نپرداخته است.