شمارهٔ ١٣٣
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به امید و آرزوهایش اشاره می‌کند. او به وعده‌ها و خوشی‌هایی که از سوی محبوبش دریافت کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر این آرزوها و امیدها، دلش شاد است. اما وقتی که به تحقق وعده‌ها نمی‌رسد، احساس ناامیدی می‌کند و خرد و عقلش او را به سمت واقعیت‌ها سوق می‌دهد. در نهایت، او می‌گوید که با لطف و نعمت محبوب، می‌تواند به آرزوهایش دست یابد.
صاحبا همت تو یکچندیبمواعید شادمانم داشت
هوش مصنوعی: دوست من، به مدت طولانی است که با وعدههای دلگرمکننده تو خوشحال و خوشبخت بودهام.
و آرزوی محال چون سایهبر پی مهر تو دوانم داشت
هوش مصنوعی: من همواره آرزوی محالی دارم که مانند سایهای بر عشق تو بچرخم.
وعده را چون ندیدم انجازیراستی را خرد برانم داشت
هوش مصنوعی: زمانی که وعدهای را که داده شده بود ندیدم، حقیقت باعث شد که عقل و تفکر مرا تحت تأثیر قرار دهد.
که بگویم که من بدولت توچون تو صدها چنین توانم داشت
هوش مصنوعی: من باید بگویم که به برکت وجود تو، مانند تو میتوانم به بسیاری از خواستههایم دست یابم.