شمارهٔ ١٩۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت قناعت و خودکفایی است. شاعر میگوید هر کسی که بتواند به اندازه نیازش زندگی کند و به دیگران وابسته نباشد، در حقیقت پادشاه زندگی خود است. او به زندگی ساده و بدون دغدغه اشاره میکند که در آن کسی مزاحم او نیست. همچنین، شاعر توصیه میکند که از تلاش برای جمعآوری مال و ثروت بیش از حد بپرهیزیم، زیرا در نهایت این ثروت یا به ارث میرسد یا به تاراج میرود. بنابراین، زندگی شاد و با قناعت بهتر از جستجوی ثروتهای بیپایان است.
هر که دارد کفاف عیش چنانکه نباشد بدیگری محتاج
هوش مصنوعی: هر کسی که بتواند زندگی خود را به خوبی بگذراند، نیازی به دیگران ندارد و میتواند به تنهایی از زندگیاش لذت ببرد.
کلبه ئی نیز باشدش که ازاننکند هر دمش کسی اخراج
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که حتی یک کلبه ساده هم میتواند جایی باشد که هیچکس آن را ترک نمیکند و در آن احساس راحتی و آرامش میکند. به عبارتی، انسان میتواند در هر مکانی که باشد، احساس خوشبختی و امنیت کند.
در جهان پادشاه وقت خود استوینچنین شاه ننگرد سوی تاج
هوش مصنوعی: در این دنیا هر شخصی در جایگاه خود پادشاه است و نباید به ظواهر و زینتها توجه کند.
بیشتر زین مجوی ابن یمینتا نمانی مگر ازین منهاج
هوش مصنوعی: از این راه بیشتر نرو، ابن یمین، چون ممکن است جز این مسیر چیزی برایت باقی نماند.
کانچه افزون ازین کنی حاصلبهره وارثست یا تاراج
هوش مصنوعی: هر چیزی که از این فراتر برسی، در واقع برای نسل بعدیات است، یا به نوعی از دست میرود.