شمارهٔ ٢١۴
هوش مصنوعی: این شعر به نگاهی تامل‌برانگیز به دنیای معاصر و رفتار انسان‌ها می‌پردازد. شاعر از افراد کریم و نیکوکار یاد می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که دیگر در جهان امروز افرادی چون آنان وجود ندارند. او به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به خاطر منافع شخصی و وضعیت‌های اجتماعی، اعمال ناپسند و زشتی انجام می‌دهند. شاعر به مخاطب خود توصیه می‌کند که در مواجهه با ناامیدی‌ها و ناپسندها صبور باشد و در عین حال به یاد داشته باشد که در گذشته نیز چنان که امروز چنین گرفتاری‌هایی وجود داشته، پس باید با آگاهی و سعه صدر زندگی کرد.
ایدل مدار چشم کرم ز اهل روزگارکانها که بوده اند کریمان نمانده اند
هوش مصنوعی: ای دوست، به چشم مهربانی اهل زمانه نگاه نکن، چون آنانی که قبلاً انسانهای بزرگ و کریم بودند، دیگر در دنیا باقی نماندهاند.
و اینها که بر زدند سر از حبیب خواجگیبر مکرمات دامن همت فشانده اند
هوش مصنوعی: این افراد که از عشق و محبت به محبوب خود سر برآوردهاند، دامان تلاش و کوشش را برای رسیدن به فضائل و کرامات برتافتهاند.
از جویبار دهر نسیم خوشی مجویزیرا که ناخوشیش بغایت رسانده اند
هوش مصنوعی: از جویبار زمانه، امید خوشبختی را نداشته باش، چرا که بدبختی به حد زیادی افزایش یافته است.
بر کنده اند سرو سهی را ز جویباربر جای سرو بقله حمقا نشانده اند
هوش مصنوعی: سرو خوش قامت را از کنار جویبار برداشتند و به جای آن، سروی ضعیف را در بالای کوه حکایت کردهاند.
آری چه چاره ابن یمین رو صبور باشکاندر ازل بهر چه رود خامه رانده اند
هوش مصنوعی: بله، چه راهی برای ابن یمین وجود دارد؟ صبور باش، زیرا در آغاز، برای چه چیزی قلم به حرکت درآمده است.