شمارهٔ ٢٢۶
هوش مصنوعی: این شعر به آرامش و تحمل در برابر حسد می‌پردازد. شاعر به انسان توصیه می‌کند که بی‌نیاز از نگرانی باشد و با وجود حسد دیگران، صبور باشد و شاد زندگی کند. او بیان می‌کند که حسد دیگران باعث رنج آنها می‌شود و دل حسودان خود را می‌سوزاند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حسد تنها به خود فرد آسیب می‌زند و او را در آتش کینه می‌سوزاند.
ایدل آسوده همی باش که باکی نبودگر بروی تو حسودی بحسد می نگرد
هوش مصنوعی: ای دل، آرام باش و بینگر که اگر کسی به تو حسد میبرد، اهمیتی ندارد.
صبر کن بر حسد و حاسد و دلشاد بزیکان بد اندیش خود از رنج حسد جان نبرد
هوش مصنوعی: تحمل کن حسادت و افرادی که حسادت میکنند و با آرامش زندگی کن؛ چون کسی که به تو بد نگاه می‌کند، در نهایت خود از رنج حسادت آسیب میبیند.
غم مخور کز حسد آتشکده ئی شد دل اوکه گهی برق زند صاعقه اندر گذرد
هوش مصنوعی: نگران نباش، چون دل او به خاطر حسادت، مانند آتشکدهای شده که گاهی با صاعقهای درخشان می‌زند.
آتش ار هیچ نیابد که خورش سازد از آنکارش اینست که خون دل خود را بخورد
هوش مصنوعی: اگر آتش هیچ کاری نتواند انجام دهد، نشاندهنده آن است که فقط به درد خود میخورد و به جای کار کردن در دنیا، فقط دلش را می‌سوزاند.