شمارهٔ ٢۶٩
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی وضعیت انسان‌ها می‌پردازد که در عصر بی‌عقلی زندگی می‌کنند. او می‌گوید که بسیاری از مردم از عقل فاصله گرفته‌اند و در عوض به حماقت خود خوشحالند. به باور او، هر جا که عقل وجود دارد، شادی نیست و به نظر می‌رسد که عقل و غم همیشه با هم همراه بوده‌اند. این شعر به نقد وضعیت اجتماعی و فرهنگی اشاره دارد که در آن خردمندی کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
حبذا روزگار بیعقلانکز خرابی عقل آبادند
هوش مصنوعی: چه خوب است زمانهای که بیعقلان در آن زندگی می‌کنند و از بی‌عقلی خود بهرهای میبرند.
عقل و غم را بهم گذاشته اندوز حماقت همیشه دلشادند
هوش مصنوعی: عقل و اندیشه را در کنار غم و اندوه قرار دادهاند، و افرادی که در جهل و نادانی زندگی می‌کنند، همیشه شاد و خوشحال هستند.
هر کجا عقل هست شادی نیستعقل و غم هر دو توامان زادند
هوش مصنوعی: هر جا که عقل و خرد وجود دارد، شادی به چشم نمیخورد. عقل و غم هر دو با هم به وجود آمدهاند و نمیتوان از یکی از آنها به سادگی چشمپوشی کرد.