شمارهٔ ٢٧٠
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر از صحبت با نادان و همصحبتی با افرادی که فاقد آداب و نزاکت هستند، ابراز نارضایتی می‌کند. او می‌گوید که صحبت با افراد نادان دشوار و گران‌مایه است، چرا که آنها ارزش‌های انسانی را درک نمی‌کنند. همچنین به عیوب فرد ثروتمندی اشاره می‌کند که بدون شرم و حیا زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر بدترین مورد را فرد سالخوردهای می‌داند که به جوانی و بی‌شرمی می‌پردازد. به طور کلی، موضوع اصلی انتقاد از افرادی است که اخلاق و آداب را رعایت نمی‌کنند.
چون جامه چرمین شمرم صحبت نادانزیرا که گران باشد و تن گرم ندارد
هوش مصنوعی: من از صحبت با نادان خودداری میکنم، زیرا مثل لباس چرمین سنگین و گرم است و من تحمل آن را ندارم.
از صحبت نادان بترت نیز بگویمخویشی که توانگر شد و آزرم ندارد
هوش مصنوعی: از گفتار نادان باید دوری کرد، حتی اگر فامیل باشد. کسی که مال و ثروت به دست آورد و دیگر هیچ شرمی نداشت.
زین هر دو بتر دان تو شهی را که در اقلیمبا خنجر خونریز دل نرم ندارد
هوش مصنوعی: بهتر است که تو قدر شاهی را بدان که در سرزمین خود با خنجر خونین، دل نرم و مهربانی ندارد.
زین هر سه بتر نیز بگویم که چه باشدپیری که جوانی کند و شرم ندارد
هوش مصنوعی: میتوان گفت که در همه اینها بدتر از آن را نیز میتوانم بگویم: چه حالتی دارد کسی که در سن پیری هنوز مانند جوانان رفتار می‌کند و برای این کار شرم و حیا ندارد.