شمارهٔ ٢٩۵
هوش مصنوعی: این بیت‌ها از شاعر نشان می‌دهد که فردی بی‌خبر از حقیقت به او گفته که چون او تنها زندگی می‌کند، چرا نان و معیشتش تأمین نیست. شاعر پاسخ می‌دهد که به این موضوع نپردازد و به خداوند از او سؤال کند، زیرا او در خدمت مخلوق نان دارد، اما شاعر که در خدمت خالق است چرا نباید روزی داشته باشد. در واقع، شاعر به تفاوت در نوع خدمت و تأمین معیشت اشاره می‌کند.
ز راه بیخردی گفت بوالفضولی دیمرا چو دید که جز میل انزوا نبود
هوش مصنوعی: یکی از دانایان بیخودانه به من گفت، وقتی مرا دید که جز تمایل به تنهایی چیزی در سر ندارم.
چه گفت گفت که چون روزگار میگذردترا که وجه معاشی ز هیچ جا نبود
هوش مصنوعی: گفت که چون زمان میگذرد و تو هیچ منبع درآمدی نداری، پس چطور میتوانی زندگی را بگذرانى؟
جواب دادم و گفتم که این مپرس از منازو بپرس که او بندهٔ خدا نبود
هوش مصنوعی: پاسخ دادم و گفتم که این سوال را از من نپرس، بلکه از او بپرس، چون او بندگی خدا را نداشت.
ترا که خدمت مخلوق میکنی نان هستمرا که خدمت خالق کنم چرا نبود
هوش مصنوعی: تو که برای خلق خدا خدمت میکنی، من هم برای خدمت به خالق خود نیاز به نان دارم. پس چرا نباشد؟