شمارهٔ ٢٩٧
هوش مصنوعی: این شعر به زندگی آزادگان و بزرگان اشاره دارد که در گذشته در کنار آب و درختان سوسن و سرو می‌زیسته‌اند. آنها به خاطر نخوت و افتخار خود، در مکانی ویژه ای جا گرفته‌اند. در حقیقت، این افراد مانند نسیم بهاری از گلستان زندگی گذشته‌اند و آثار خود را در دل دیگران به جا گذاشته‌اند. شاعر از خواننده می‌خواهد که با دید عبرت به این قضایا بنگرد و متوجه شود که هرچند این افراد ممکن است ستایش شده یا مورد انتقاد قرار گیرند، در نهایت همه آنها به کشتزار دهر تعلق دارند و نتیجه کارهایشان، بذرهایی هستند که کاشته‌اند.
زین پیشتر برین لب آب و کنار جویآزادگان چو سوسن و چون سرو بوده اند
هوش مصنوعی: از قدیم، در کنار آب و جوی، آزادگان مانند سوسن و سرو رشد و شکوفایی داشتهاند.
هر یک ز روی نخوت و از راه افتخاربر فرق فرقدین قدمها بسوده اند
هوش مصنوعی: هر یک از آنها با حالت تکبر و افتخار قدم بر سر ستارهها گذاشته‌اند.
زینگلستان چو باد صبا در گذشته اندآثار خلق خویش بخلقان نموده اند
هوش مصنوعی: در باغستان، مانند نسیم صبحگاهی، نشانههایی از کارهای انسانها باقی مانده که آنها را برای خلق جدید به یادگار گذاشته‌اند.
بگشای چشم عبرت و هشدار کان گروهرفتند اگر ستوده و گر ناستوده اند
هوش مصنوعی: به周نگاه کن و عبرت بگیر که آن گروه گذشته‌اند، چه در نظر مردم مورد تحسین بودهاند و چه مورد ناپسند.
در کشتزار دهر بر آب حیات خویشتخمی که کشته اند بر آن دروده اند
هوش مصنوعی: در مزرعهٔ زندگی، بذر امید و زندگی که با دقت و کوشش در دل زمین کاشته شده، در کنار آب حیات پرورش یافته است.