شمارهٔ ٣١٢
هوش مصنوعی: ابن یمین در این شعر به نوعی سرنوشت و بی‌عدالتی اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زمانه ما، فرزندان را بر اساس ویژگی‌های ظاهری قضاوت می‌کنند و درواقع خودشان را بی‌سبب بد می‌شمارند. او به تمثیلی درباره گاو و خر می‌زند و تأکید می‌کند که هرچه مردم بگویند، در نهایت حقیقت خود را نشان می‌دهد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر به همه افراد مثل فرشتگان نگاه کنند، وقتی نوبت او می‌رسد، صفات و ویژگی‌های دد را در او می‌بینند. در پایان، او به خود اشاره می‌کند که مسلح به کلام و شعر، در مقابل افرادی که با زینت‌های ظاهری می‌آیند، خواهد ایستاد.
طالعی بس عجبست ابن یمین را که مدامبا وی اولاد زمان بی سببی بد باشند
هوش مصنوعی: سرنوشت عجیبی دارد ابن یمین که همیشه با فرزندان زمان خود به بیدلی و بیعلت مواجه است.
گاو در خرمنم از کون خری گر چه کنندهر چه گویند چو تحقیق کنی خود باشند
هوش مصنوعی: اگر در مزرعهام گاوی وجود داشته باشد و هر چه بگویند یا هر کاری بکنند، اگر عمیقتر بررسی کنی، متوجه میشوی که خودشان همانند آن خر هستند و واقعاً چیزی به جز ظاهرشان ندارند.
فی المثل در همه کس گر چو فرشته نگرندچون رسد نوبت من بر صفت دد باشند
هوش مصنوعی: اگر همه انسانها را مانند فرشتگان بنگرند، اما زمانی که نوبت به من برسد، به حالت وحشیها برمیگردند.
سهل باشد که بآسان شکند شیر ژیانگردن گورخران گرده و گر صد باشند
هوش مصنوعی: شکستن و از بین بردن چیزی که به نظر بزرگ و قدرتمند میآید، کار سختی نیست؛ حتی اگر این چیز صدها بار هم وجود داشته باشد، باز هم ممکن است به راحتی از بین برود.
منم و تیغ هجا و سر ایشان پس ازینور همه با کمر لعل و زمرد باشند
هوش مصنوعی: من تنها هستم و با سخنهایم میزنم و پس از این، اگر همه با کمربندهای سرخ و سبز باشند، از آنها هم نخواهم ترسید.