شمارهٔ ٣٩٧
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و آرزوهای شاعر پرداخته است. شاعر از همت بلند خود سخن می‌گوید و به شکار فرصت‌ها اشاره می‌کند. او از فضایی که دوست دارد، بازمی‌گردد و تصمیم می‌گیرد همچون سیمرغ در انزوا زندگی کند. به زیبایی و ظرافت طبیعت نیز اشاره دارد و از عشق و دوستی می‌گوید که شبیه زاغ و کمان می‌خواهد به شادی بگذرانند و کنار هم در برابر سختی‌های روزگار قرار گیرند.
ای همای همت عالی توکر کسان چرخ را کرده شکار
هوش مصنوعی: ای پرندهای که همت و ارادهات بسیار بلند است، توانستهای کسانی را که در فلک و آسمان سیر میکنند، به دام بیندازی.
از هوای مجلست باز آمدمانزوا کردم چو سیمرغ اختیار
هوش مصنوعی: از فضایی که در جمع تو داشتم خارج شدم و به تنهایی پناه بردم، مانند سیمرغ که انتخاب کرده است در تنهایی زندگی کند.
همچو صعوه دم زدم بر رنگ از آنشد حریفت عندلیب آسا هزار
هوش مصنوعی: همانند پرندهای که با صدای خود بر زیبایی رنگها میافزاید، من نیز با صدای خود اینچنین بر غرور تو افزودهام و تو مانند بلبل هزاران حس زیبا را به همراه داری.
یک بطی می هست چون چشم خروسجلوه ئی کن سوی من طاووس وار
هوش مصنوعی: چشمان خروس مانند، شکوه و زیبایی خاصی دارند. مانند طاووس که با زیباییاش جلوهگری می‌کند، تو هم با همان طرز نگاهت به من نگاه کن.
تا بشادی هردو چون زاغ کمانگوشه ئی گیریم رغم روزگار
هوش مصنوعی: بیایید با شادی و سرخوشی مانند دو زاغ، گوشهای از روزگار را کنار بزنیم و به خوشی مشغول شویم.