شمارهٔ ۴٠٩
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان نوعی بی‌علاقگی و بی‌تمایلی به دنیا و آرزوهای مادی اشاره دارند. شاعر می‌گوید اگر از دنیا و اهلش بهره‌ای نداری، همه چیز در این دنیا به هم همچون باد است. او به دوری از خواجگان و افراد پست اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید به دنیای مادی امید بست. همچنین به عدم اهمیت غم و اندوه زمانه اشاره می‌کند و می‌گوید که در دیار کرم و خوبی، جایی برای انسان‌های معمولی وجود ندارد.
چو از جهان و ز اهل جهان نداری بهرجهان و هر چه در او هست جمله بادا نگار
هوش مصنوعی: وقتی از این دنیا و مردم آن هیچ بهره‌ای نداری، پس هرچه در این دنیا وجود دارد، همهاش مانند یک تصویر و چیزی زود گذر است.
بدور دولت این خواجگان سفله نوازامید لذت و عیش از جهان و چرخ مدار
هوش مصنوعی: این افراد فاقد ارزش، که به دور از نعمتها و خوشبختیها زندگی میکنند، به دنبال لذت و شادی از دنیا و حوادث زمان هستند.
غم زمانه مخور چشم عقل بر هم نهکه در دیار کرم نیست ز آدمی دیار
هوش مصنوعی: نگران مشکلات زمانه نباش و چشمهایت را ببند، چرا که در سرزمین بخشایش، جایی برای نگرانیهای انسانی نیست.