شمارهٔ ۴۴۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره شرایط روزگار و مشکلاتی است که انسان‌ها با آن مواجه‌اند. شاعر می‌گوید که در این زمانه، کسی موفق و خوشبخت خواهد بود که یکی از سه مقام را بدست آورد: حکومت، سرهنگی و یا کسب و کار. او به مشکلات و ناکامی‌های افرادی که در تلاش برای رسیدن به این مقام‌ها هستند اشاره می‌کند و می‌گوید که برخی به راحتی و بدون تفکر درباره عواقب، به دست آوردن اموال را هدف خود قرار داده‌اند. در نهایت، شاعر به کمبود اخلاق و صداقت در جامعه اشاره می‌کند و از عواقب منفی این رفتارها ابراز نگرانی می‌کند.
کسی خوش بر آید در این روزگارکه باشد بدستش یکی از سه کار
هوش مصنوعی: در این زمانه، کسی خوشحال میشود که یکی از سه کار را در دست داشته باشد.
نخستین حکومت که آن منصبی استکز آنجا گشاید بسی کار و بار
هوش مصنوعی: نخستین دولت که آن مقامی است که از آن جا بسیاری از امور و کارها آغاز میشود.
دوم کار سرهنگ تندست و تیزکه یکسان بود نزد او مور و مار
هوش مصنوعی: سرهنگ به دو کار مهم اشاره دارد که برای او هیچ تفاوتی ندارند؛ او به یک اندازه بر موری که کوچک و بیخطر است و ماری که بزرگ و خطرناک است، تسلط دارد.
دگر کار از آن هر سه خواهند گیستکه خواهنده نندیشد از ننگ و عار
هوش مصنوعی: کارهایی که این سه نفر انجام خواهند داد، به این بستگی دارد که خواستهها از شرم و عیب و ننگ دوری کنند و به آنها فکر نکنند.
ز هر سو بدست آورد لوت و بوتبشادی بر آرد زانده دمار
هوش مصنوعی: از هر طرف گنج و ثروت به دست آورده و شادی را به همراه میآورد و بختش را جلا میبخشد.
چو ابن یمین زین سه فرقه نبودنشد لاجرم حاصل او را یسار
هوش مصنوعی: ابن یمین به سه دسته تقسیم نمیشود؛ بنابراین، در نتیجه، او نتوانست به خواستهاش دست یابد.
ز سستی اصحاب دولت کنونبسختی بسر میبرد روزگار
هوش مصنوعی: به خاطر ناتوانی و کمبود اقبال افرادی که در قدرت هستند، هماکنون روزگار به سختی سپری میشود.
سپهرا کفافی نخواهیش دادز هی بیحیائی ز خود شرم دار
هوش مصنوعی: آسمان به تو چیزی نخواهد داد، پس از بیشرمی خود شرم کن.