شمارهٔ ۴۴٧
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دلتنگی و نیاز به بخشش از سوی خداوند است. شاعر به نزدیک بودن خود به عذاب الهی اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را از در مغفرت دور نگرداند. او اعتراف می‌کند که گناهانش مایه ظلمت اوست، اما از خدا می‌خواهد که با کرم و بخشش خود او را به نور هدایت کند. شاعر به عظمت صفت‌های الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر خداوند او را ببخشاید، دیگران نیز متوجه رحمت و بخشش الهی خواهند شد. در نهایت، او از خداوند می‌خواهد که با لطف و مهربانی خود او را ببخشد.
کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکماز در مغفرت خویش مگردانم دور
هوش مصنوعی: خدایا، اگرچه عذاب تو به من بسیار نزدیک است، مرا از درگاه رحمتت دور مکن.
ظلمت معصیتم نور و نوا برد ز کاربکرم باز رسان از ظلماتم سوی نور
هوش مصنوعی: گناهانم مرا در تاریکی قرار دادهاند و نور و صدا را از من دور کردهاند. ای بخشنده، مرا از این تاریکیها به سوی نور هدایت کن.
عفو و غفران چو هم از جمع صفاتست تراکه بهنگام خود آیند یکایک بظهور
هوش مصنوعی: بخشودگی و آمرزش از ویژگیهای تو هستند، که در زمان مناسب هر کدام به طور جداگانه نمایان میشوند.
گر نبخشی گنه ما که ظلومیم و جهولبچه دانند خلایق که عفوی و غفور
هوش مصنوعی: اگر تو ما را نبخشی، که ما از جهالت و ظلم خود خبر نداریم، مردم چه میدانند که تو چقدر بخشنده و بزرگوار هستی؟