شمارهٔ ۴۶٠

هوش مصنوعی: این شعر به درخواست شاعر از باد صبحگاهی اشاره دارد که از راه خود بگذرد و بر مصیبتی که بر سر شخصی عزیز و محترم آمده، نیکو بگذرد. شاعر این شخص را به کعبه مسلمانان تشبیه می‌کند، که نماد احترام و محبت است. وی به باد می‌گوید که اگر فرصتی باشد، از او بخواهد که او را نزد این عزیز برساند. شاعر سپس به وضع مالی این شخص اشاره می‌کند که برای گذران زندگی، املاک و دارایی‌های خود را فروخته و اکنون در وضعیت سختی به سر می‌برد و حتی نانی برای خوردن ندارد. در پایان، شاعر از خدا می‌خواهد که لطفی کند و او را به جایی برساند که دیگر نیازی به نان نداشته باشد و در آرامش زندگی کند.