شمارهٔ ۴٧٢
هوش مصنوعی: این شعر به گفتگو درباره اهمیت سخن و شعر می‌پردازد. راوی از روح القدس می‌خواهد که به او بگوید موضوع اصلی چیست. او به ضعف و کاهلی در سخن گفتن اشاره می‌کند و از طرفی بر طبع خوش ابن یمین تأکید می‌کند که در محافل روحانی مقام و جایگاه بلندی دارد. در ادامه به عذب بودن شعر او اشاره می‌کند و عیب او را در مخالفت و کین‌ورزی که بر او روا داشته‌اند می‌داند. در نهایت، نجات‌دهنده‌اش را مهر پادشاهی معرفی می‌کند که بر روی زمین است.
دوش خرد گفت بروح القدسکز تو سؤالم همه اینست و بس
هوش مصنوعی: دیروز خرد به روحالقدس گفت که همهی سوال من فقط دربارهی توست و هیچ چیز دیگری نیست.
کاهل سخن را چو تو دانی بحقراست بگو تا که گزین است و بس
هوش مصنوعی: اگر تو به سخن ناپخته، بیتوجهی کنی، بهتر است که حقیقت را صادقانه بگویی تا بتوانی بهترین گزینه را انتخاب کنی و دیگر هیچ.
گفت کنون قدوه اهل سخنطبع خوش ابن یمین است و بس
هوش مصنوعی: در حال حاضر، بهترین و برجستهترین شاعر اهل ادب و سخن، ابن یمین است و هیچ کس دیگری به گرد او نمیرسد.
اوست که در مجلس روحانیانگفته او صدر نشین است و بس
هوش مصنوعی: او کسی است که در جمع روحانیون به عنوان مقام ارشد شناخته میشود و تنها اوست که در این جایگاه قرار دارد.
عذب مبین نیست بجز شعر اوشعر همین عذب مبین است و بس
هوش مصنوعی: شعر او تنها شعر زیبا و دلنشین است و هیچ چیز دیگری جز آن وجود ندارد.
عیب وی اینست که در باب اودور فلک بر سر کین است و بس
هوش مصنوعی: نقص او این است که فقط دشمنی و کینه در مورد او در جریان است و چیز دیگری وجود ندارد.
آنکه خلاصش دهد از کین اومهر شه روی زمین است و بس
هوش مصنوعی: آن کسی که میتواند او را از دشمنیها نجات دهد، فقط عشق و محبت شاهی است که بر زمین میدرخشد.