شمارهٔ ۴٨۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که به خاطر ترس از فقر، زندگی خود را با سخت‌گیری و خساست سپری کرده و از لذت‌های زندگی دوری کرده است. او با نگرانی از دست دادن مال و ثروتش، به جای خوشی و آرامش، در فقر و نداشته‌ها گذران زندگی می‌کند. در واقع، او بیخبر از روزگار خود، به زندگی سخت و تلخی عادت کرده است.
بس کس که یافت خست و امساک پیشه کردبر نفس ناستوده و اهل و عیال خویش
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم، به خاطر سختیها و کمبودها، به خودسازی و صرفهجویی روی آوردند و در نتیجه، برای نفس خود و خانوادهشان تلاش کردند.
عذرش بر آن دنائت و خست همین بوددائم ز بیم فقر نگهداشت مال خویش
هوش مصنوعی: بهانهاش برای این ضعف و حقارت همین بود که همیشه از ترس فقر، مال خود را ذخیره میکرد.
عمری بفقر میگذراند ز بیم فقرمسکین نگر چه بیخبر آمد ز حال خویش
هوش مصنوعی: زندگی فردی در فقر سپری میشود و او از ترس فقر، به شدت نگران است، در حالی که باید به شرایط خود توجه کند و از وضعیتش آگاه باشد.