شمارهٔ ۵٠٣
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و تمجید از یک شخصیت بزرگ و با مقام، احتمالا پادشاه یا ولی نعمت، پرداخته است. شاعر او را به عنوان بهترین داور و سرور زمان معرفی می‌کند و می‌گوید که او برتری و شرف خود را از خاکپای این شخصیت می‌گیرد. همچنین شاعر به زیبایی و جلال عروس مملکت اشاره می‌کند که به خاطر این شخصیت می‌درخشد.
شاعر از مقام و بلاغت خود سخن می‌گوید و به یادآوری کرم و سخاوت این شخصیت دعوت می‌کند. او همچنین از اوایل و هنر اهالی هنر یاد می‌کند و از شخصیت مورد ستایش خواستار توجه به بندگان و هنروران می‌شود. شاعر در نهایت آرزو می‌کند که جهان بر وفق مراد این شخصیت باشد و هیچ کس را بالاتر از او در این دنیا نبیند.
کریم دولت و دین سرور زمان و زمینتوئی که مثل تو گیتی ندید داور خویش
هوش مصنوعی: ای کریم، تو سرور و بزرگمرد زمان و زمین هستی، که هیچکس در جهان مانند تو وجود ندارد.
سزد که خسرو سیارگان ز بهر شرفز خاکپای شریف تو سازد افسر خویش
هوش مصنوعی: خسرو سیارگان برای نشان دادن مقام و شرافت تو، افسر خود را از خاک پای تو بسازد.
عروس مملکت اندر زمان جلوه گریکند ز گوهر تیغ و سنانت زیور خویش
هوش مصنوعی: عروس این سرزمین با زیباییاش در زمان خود نمایان می‌شود و زیباییاش را از جواهراتی مانند شمشیر و نیزهی خود می‌گیرد.
منم که در گه مدحت زبان خوش سخنمکند ز تیغ بلارک پدید گوهر خویش
هوش مصنوعی: من کسیام که در زمان ستایش، زبانم به نیکویی سخن می‌گوید و از زیر فشار سختیها، ارزش واقعی خود را نشان میدهم.
پناه اهل هنر چون جناب تست چه شدکه یادمی نکنی از غلام کمتر خویش
هوش مصنوعی: چرا به یاد نمیآوری من را، در حالی که تو پناه و حمایت هنرمندان هستی و من هم به نوعی بندۀ تو هستم و به تو وابستهام؟
من ار نیایم و لطفت نخواندم باشمچنانکه آیم ورانی بعنفم از در خویش
هوش مصنوعی: اگر من نیایم و محبتت را نگویم، باید مثل زمانی باشم که به زور و بیرحمی از در خودت رانده شوم.
کجاست آن کرم طبع و آن سخاوت نفسکه ذات پاک ترا ساختند مظهر خویش
هوش مصنوعی: کجا هستند افراد بخشنده و با روح بزرگ که خالق تو آنان را به عنوان نمایندهای از وجود خود قرار داده است؟
ز وصلشان چو خلایق مراد یافت چه شدکه چهره شان بنمائی بچشم چاکر خویش
هوش مصنوعی: وقتی مردم به وصال آنها رسیدند و خواستهشان تحقق یافت، چه اتفاقی افتاد که چهره آنها را به چشمان خدمتگزار خود نشان دادند؟
چرا بسیم و زرم تربیت نفرمائیچرام خلعت فاخر نپوشی از بر خویش
هوش مصنوعی: چرا خود را تربیت نمیکنی و چرا لباس زیبا و باارزشی بر تن نمیکنی؟
که هر که بنده او زر بود بازادیهمی دهد ز سر علم گونه زر خویش
هوش مصنوعی: هر کسی که به درگاه او مخلص باشد، به او پاداش و نعمتهای بزرگ میدهد و میتواند دانش و فضایل خود را همچون طلایی ارزشمند به نمایش بگذارد.
جهان بکام تو بادا و باشد از پی آنکجها ندید جهاندار جز تو درخور خویش
هوش مصنوعی: جهان با خواسته و آرزوهای تو همراه باشد، چون هیچ کس جز تو شایستهی رهبری آن را ندیده است.