شمارهٔ ۵۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تفکر در مورد حال ناخوشایند خود می‌پردازد و از احساسات داخلی‌اش می‌گوید. او به این فکر می‌کند که چرا در این سال حالش خوب نیست و به جای نعمت‌های دنیوی و مال و منال، به جستجوی آرامش خاطر می‌باشد. سپس به اندیشه‌های خود اشاره می‌کند و به نوعی در پی پاسخی برای بهبود وضعیت روحی‌اش است. در نهایت، جواب‌هایی که به ذهنش می‌آید، نشانه‌ای از خیالات باطل و تصورات نادرست است.
سحر گهی متفکر نشسته در کنجیبفکر آنکه چرا حال من بد است امسال
هوش مصنوعی: در صبحگاهان، گاهی انسانی در گوشهای نشسته و به این فکر می‌کند که چرا حالش در این سال خاص خوب نیست.
ز دیده آب روان و ز سینه آه کشانز بهر نعمت دنیا و بهر مال و منال
هوش مصنوعی: از چشمانم اشک میریزد و از قلبم آهی بر میخیزد، به خاطر نعمت‌های دنیا و برای کسب مال و ثروت.
درین میانه اندیشه ها بدل گفتمبود که نیک شود خاطر پریشانحال
هوش مصنوعی: در این زمان، افکار و اندیشهها را با هم رد و بدل کردم تا شاید دلم که در نگرانی و پریشانی است، آرام شود.
جواب داد و بگفتا بعهد این مخدومز هی تصور باطل زهی خیال محال
هوش مصنوعی: او پاسخ داد و گفت: به عهد این آقا نمیتوان تکیه کرد، چرا که تصور کردن چنین چیزی بیمعنا و خیالی ناممکن است.