شمارهٔ ۵۵٧
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی از درویش سوال می‌کند که چگونه زندگی‌اش را تامین می‌کند و عیالش را می‌بیند، اما مال و ثروت او را نمی‌بیند. درویش در پاسخ می‌گوید که انسان‌های خردمند نیازی به سوالات این‌چنینی ندارند، زیرا خداوند کریم و بی‌نیاز است و به او روزی می‌دهد. در نتیجه، درویش به توکل و توجه به خداوند اشاره می‌کند که او رزق و روزی را فراهم می‌کند.
سئوال کرد ز من سائلی که ای درویشترا عیال همی بینم و نبینم مال
هوش مصنوعی: از من سوال کرد کسی که ای درویش، من تو را میبینم که خانوادهای داری، اما چیزی از مال و دارایی تو نمیبینم.
بگو که وجه معاش از کجا همی سازیکنون بصورت ماضیت چون نبینم حال
هوش مصنوعی: بگو که اکنون چگونه زندگیات را تأمین میکنی، در حالی که صورت گذشتهات را میبینم و حال حاضر تو را نمیشناسم.
جواب دادم و گفتم که ای سلیم القلبچه حاجت اهل خرد را در اینقضیه سئوال
هوش مصنوعی: به او پاسخ دادم و گفتم که ای مرد با دل پاک، نیازی به سوال اهل خرد در این موضوع نیست.
یقین شناس که نان باز می نخواهد داشتکریم بار خدائی که داد جان بعیال
هوش مصنوعی: شخص با ایمان و با معرفت به خوبی میداند که در زندگی چه نیازهایی دارد و بیش از این نمیطلبد. خداوند با کرم و بزرگواریاش، جان را برای خانوادهای که به او تعلق دارد، به او عطا کرده است.