شمارهٔ ۵٩٩
هوش مصنوعی: این متن به ستایش و تمجید از فردی به نام خدیو اشاره دارد که به عنوان الگویی برای دانش، دولت و دین شناخته می‌شود. نویسنده با ابراز ارادت و احترام به این فرد، برای او آرزوی خوشحالی و آرامش می‌کند و به این نکته تاکید می‌کند که هیچ چیزی به اندازه خوشی دائمی خوشایند نیست. همچنین، نویسنده از شنیدن خبری درباره یک مشکل و نیاز به عیادت سخن می‌گوید و از احساس اسیری و درد خود ابراز می‌کند، در حالی که امیدوار است خداوند به خاطر عذرخواهی‌اش او را ببخشد.
خدیو کشور دانش یمین دولت و دینتوئی ز راه حقیقت خلاصه ایام
هوش مصنوعی: معبود و سرور جامعه علم و دانش تو هستی، و دولت و دین را به راه راست راهنما میباشی. تو خلاصه و جوهره دورانها هستی.
ترا جلال و کرامت بدانمثابه رسیدکه نافرید چو تو ذوالجلال و الاکرام
هوش مصنوعی: تو به مقام بلندی و ارجمندی رسیدی که با آن وجود، هیچ کس نمیتواند همچون تو را در جلال و بزرگی تجزیه و تحلیل کند.
مدام باد ترا عیش بر مراد دلتاز آنکه نیست گوارنده تر ز عیش مدام
هوش مصنوعی: همواره باد، شادی تو را به خواسته دلت میبرد؛ چرا که از آنچه که مینوشی، خوشمزهتر از شادمانی همیشگی نیست.
شنیده ام که رسیدست سهل عارضه ئیبدان کریم که نسبت بدو برند کرام
هوش مصنوعی: گفته می‌شود که یک مشکل ساده به دست شخصی مهربان و با شخصیت معروفی حل شده است که همگان او را مورد احترام قرار میدهند.
همان نفس که خبر یافتم دلم میخواستکه آیمش بعیادت بسر نه با اقدام
هوش مصنوعی: وقتی از حال او باخبر شدم، آرزو کردم که به ملاقاتش بروم، نه با شتاب و عجله.
ولیکن افضل ایام اگر خبر یابدکه من چگونه اسیرم بدرد بی آرام
هوش مصنوعی: اما بهترین روزها آن است که اگر بدانند من چگونه درگیر درد بیپناهی هستم.
گمان برم که گنه را بعذر عفو کندبر اعتذار سخن کرد بنده تو تمام
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که گنهکار با عذرخواهی و اعتراف به خطایش، مورد بخشش قرار گیرد، و این موضوع را بنده تو به طور کامل بیان کرده است.