شمارهٔ ۶٠۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از وضعیت هنر و هنرمندان در جامعه صحبت می‌کند. او از ظلم روزگار و نادانی مردم شکایت دارد و می‌بیند که کسانی که هنر ندارند، بیشتر مورد توجه و احترام قرار می‌گیرند و ثروت را به دست می‌آورند. همچنین، عاقلانی که به دقت و زحمت زندگی می‌کنند، به خاطر تأمین نیازهای روزمره خود در سختی به سر می‌برند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که طبیعت جامعه ایجاب می‌کند که اهل کرم و نیکوکاران نادیده گرفته شوند.
روزگاریست که بر خاطر ارباب هنراز جفای فلک سفله ستم میبینم
هوش مصنوعی: زمانی فرارسیده که هنرمندان از بیعدالتیهای زندگی و سختیهایی که بر آنها میگذرد به شدت رنج می‌برند.
و آنکسانرا که بمقدار جوی نیست هنربیشتر با زر و با سیم و درم میبینم
هوش مصنوعی: افرادی را که استعداد و توانایی کمی دارند، بیشتر از آنچه که شایسته آنهاست، با زر و سیم و پول میبینم.
عاقلانی که شکافند بتاریکی مویاز پی توشه یکروزه دژم میبینم
هوش مصنوعی: افراد باهوش و عاقل را میبینم که در تلاشند تا در دل تاریکی و تنگناهای زندگی، با دقت و هوشیاری، راهی برای پیشرفت و کسب موفقیت پیدا کنند. آنها به دنبال فراهم کردن امکانات و منابع لازم برای یک روز بهتر هستند.
اقتضای فلک سفله چنین است ولیکهم ز نا یافتن اهل کرم میبینم
هوش مصنوعی: زندگی و سرنوشت انسانها گاهی به گونهای رقم میخورد که سختیها و ناملایمات آنها را دستخوش مشکلات می‌کند، اما من همچنان از مهربانی و انسانیت افرادی که در شرایط سختی قرار دارند ناشناخته به دور نیستم و آن را مشاهده میکنم.