شمارهٔ ۶١۴
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و اندوهی اشاره دارد که شاعر از دنیای اطرافش احساس می‌کند. او می‌بیند که همه جا پر از ناله و غم است و با دیدن دیگران، چشم‌های پر از اشک آن‌ها را مشاهده می‌کند. همچنین، شاعر به تضادهای موجود در جامعه اشاره می‌کند، جایی که زیبایی‌های گذشته به زشتی تبدیل شده‌اند و اوضاع نامناسبی را توصیف می‌کند که در آن حتی چیزهای باارزش به شکل نادرستی مشاهده می‌شوند. به طور کلی، این اشعار احساس یأس و ناامیدی را در برابر واقعیت‌های تلخ زندگی convey می‌کند.
شرح جوری که من از دور قمر می‌بینمبا که گویم که جهان زیر و زبر می‌بینم
هوش مصنوعی: من نمیدانم با کی باید صحبت کنم که احساسی را که از دور شاهد زیبایی ماه هستم، توصیف کنم، چون جهان را از زاویهای دیگر و برعکس می‌بینم.
هر کجا می‌نگرم ناله و غم می‌بینمهر که را می‌نگرم دیدهٔ تر می‌بینم
هوش مصنوعی: در هر جایی که نگاه میکنم، غم و نالهای می‌بینم. هر فردی را که می‌بینم، چشمانش پر از اشک و اندوه است.
هر کجا بدگهری بود کنون همچو نگینمتمکن شده در خانه زر می‌بینم
هوش مصنوعی: هر جا که بداقبالی وجود داشت، حالا مانند یک نگین در جایی باارزش و زرق و برق، در خانههای پر از طلا و ثروت دیده میشود.
اسب تازی شده مجروح به زیر پالانطوق زرّین همه در گردنِ خر می‌بینم
هوش مصنوعی: اسب تازی که زخم خورده است، زیر زین خود، زینتی طلایی دارد و من این زینت را در گردن الاغی می‌بینم.