شمارهٔ ۶۶٨
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیرگذاری سخن طوطی‌شکل خود اشاره می‌کند و از قدرت کلامش می‌گوید که می‌تواند حتی مرده‌ای را زنده کند. او به خرد و عقل نیز اشاره می‌کند که در برابر زیبایی سخن حیرت‌زده می‌شود. شاعر از این می‌گوید که اگرچه نمی‌خواهد به مدح و ستایش دیگران بپردازد، اما سخن او خود نوعی زکات و برکت دارد. در پایان، شاعر بیان می‌کند که هر چه از دیوان خود به دیگران می‌دهد، همه از سر شوق و عشق به هنر سخن است.
چون به سخن دم زند طوطی طبع خوشمکز شکر آرد به بار شاخ نبات سخن
هوش مصنوعی: وقتی که طوطی با صدای دلنشینش صحبت می‌کند، خوشی و شیرینی کلامش مانند شکر است که بر روی شاخهای از نبات میروید.
مرده صد ساله را زنده کند گر زندآتش طبعم بر او آب حیات سخن
هوش مصنوعی: اگر آتش خشم و شور من بر فردی با رویاهای بلند بزند، حتی می‌تواند انسانی که صد سال مرده را به زندگی بازگرداند. این بیانگر قدرت کلمات و احساسات است که می‌تواند تغییرات شگرفی به وجود آورد.
ز ابن یمین خیره شد چشم خرد کو چسانکرد چو عیسی به دم زنده رفات سخن
هوش مصنوعی: چشم عقل حیرت‌زده است از این که چگونه او مانند عیسی (ع) با دم خود زندگی بخشید.
خواست دلم تا سخن پیش بزرگی بردگفت خرد کامدت وقت وفات سخن
هوش مصنوعی: دل من خواست که با شخص بزرگی سخن بگوید، اما او گفت: ای خردمند، زمان تو برای گفتن و سخن گفتن، وقتی است که به سراغ مرگ میروی.
من ز مدیح کسی اجر ندارم طمعمدحت اینها مرا هست زکات سخن
هوش مصنوعی: من از ستایش کسی به دنبال پاداش نیستم و انتظار مدح از این افراد را ندارم؛ به دلیل اینکه من اعتقاد دارم که سخن گفتن خود، نوعی صدقه و بخشش است.
گرچه ز دیوان کس تا به کنون نامده‌ستهیچ براتی مرا بهر صلات سخن
هوش مصنوعی: هرچند تا کنون هیچ نامی از دیوانهها نیامده، اما چیزی برای گفتن در مورد نماز و سخن دارم.
بنده ز دیوان خود از پی هر کس که خواستدر همه عالم روان کرد برات سخن
هوش مصنوعی: من از دیوان خویش، نامهای به هر کسی که خواستم، در تمام جهان فرستادم.