شمارهٔ ۶٧٧
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت و ارزش سخن و فکر فرزندی است که با تلاش و فکر عمیق به وجود آمده است. شاعر می‌گوید که این فرزند را نمی‌توان به نااهلان و افراد دون واگذار کرد. اگرچه ممکن است دادن چنین فرزندی آسان باشد، اما این کار نادرست و ناپسند است. فرزندانی که با فکر و عمیق پرورش یافته‌اند، شایسته‌اند که به افرادی عاقل و شایسته تحویل داده شوند. به ویژه زمانی که این فرزند برای ازدواج و کابینش مورد خواستگاری قرار می‌گیرد، این امر دشوارتر از جان دادن خواهد بود.
سخن فرزند جان و بکر فکرستبهر نا اهل و دون نتوانش دادن
هوش مصنوعی: سخن فرزند روح و خلاقیت است و نمی‌توان آن را به افرادی که لایق نیستند یا بیاستعداد هستند، داد.
چنین فرزند دشوارت دهد دستبود عیبی ز دست آسانش دادن
هوش مصنوعی: اگر فرزندت به سختی به دست آید، این نشاندهنده آن است که نباید از راحتی دادن به او عیب بگیری.
سخن بکری بود پرورده فکرکه بر جان میتوان فرمانش دادن
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که کلام تازه و جدیدی است که از اندیشه شکل گرفته و میتوان با آن بر روح و دل اثر گذاشت و راهنمایی کرد.
چنین بکری ز عاقل نیست لایقبدست این و دست آنش دادن
هوش مصنوعی: چنین فرد باهوشی سزاوار نیست که به راحتی به دیگران داده شود و در دست آنها قرار گیرد.
خصوصا آنکه چون کابینش خواهندبود دشوار تر از جانش دادن
هوش مصنوعی: به ویژه اینکه وقتی بخواهند به او عروسی بدهند، این کار از فدای جانش نیز سختتر خواهد بود.