شمارهٔ ٧٢١
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف دوران و گردش زمان می‌پردازد. poet جهان را به چرخ دولابی تشبیه کرده که برخی انسان‌ها به سمت بالا و برخی دیگر به سمت پایین حرکت می‌کنند. او اشاره می‌کند که هر کسی نمی‌تواند به راحتی از نعمت‌های دنیا بهره‌مند شود و ممکن است در این دوران دچار ناداری شود. شاعر همچنین به بی‌اعتمادی به وفاداری زمان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند بدون زحمت به خواسته‌هایش برسد. در نهایت، او به طمع برچیده و نداشتن اطمینان به نعمت‌های دنیایی اشاره دارد.
چرخ دولابیست پنداری جهانبر مثال کوزه ها خلقان او
هوش مصنوعی: جهان همچون یک چرخ بزرگ به نظر میرسد، شبیه به کوزههایی که انسان‌ها در آن قرار دارند.
فرقه ئی سر سوی بالا میرونددامنی پر نعمت از احسان او
هوش مصنوعی: گروهی به سوی آسمان میروند و دامنشان پر از نعمتها و خیرات ناشی از الطاف اوست.
باز جمعی را ز بالا بر نشیبکف تهی میآورد دوران او
هوش مصنوعی: برخی افراد را از بالای قله به پایین میآورد و در نتیجه شرایط دشوار و سردرگمی ایجاد می‌کند.
زو مدار ابن یمین چشم وفاکاعتمادی نیست بر دوران او
هوش مصنوعی: از جانب ابن یمین امید وفا نیست و نمیتوان به حیات او اتکا کرد.
زو طمع بر کن که هرگز کس نیافتلقمه ئی بی استخوان بر خوان او
هوش مصنوعی: از طمع دست بردار، زیرا هیچ‌کس هرگز لقمهای بدون استخوان را بر سفره او نیافته است.