شمارهٔ ٧٢٢
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های یک باغ و لذت‌های آن می‌پردازد. باغی که با گل‌ها و گیاهان زیبا، هوای مطبوع و آب سردش، دل‌انگیز است. شاعر با کنایه به شکرینی نی، به لذت‌های این فضا اشاره می‌کند و از جاذبه‌های خاص آن مثل حضور دخترکی به نام "رز" سخن می‌گوید. در نهایت، با تصاویری از آتش و آب، فضای پرجنب‌وجوش و شگفت‌انگیزی را توصیف می‌کند که احساسات عمیق را برمی‌انگیزد.
حبذا باغ و راغ علیا بادو آن ریاض چو اطلس و خز او
هوش مصنوعی: چه خوب است باغ و چمنهای بلند و آن باغها همچون اطلس و خز باشند.
ز اعتدال هوا عجب نبودهمچو نی گر شکر دهد گز او
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد که مانند نی، در هوای معتدل و متعادل، شکر به دل شاد میآورد.
کرم قز برگ توتش ار بخوردحلقه سیم و زر شود قز او
هوش مصنوعی: اگر کرم ابریشم از برگ تو بخورد، حلقهای از نقره و طلا خواهد شد.
سردی آب او کند احساستشنه بالای چاه صد گز او
هوش مصنوعی: آب سرد او حس تشنگی را در بالای چاه به شدت افزایش میدهد.
هوش ارباب عقل بربایدچون کند جلوه دختر رز او
هوش مصنوعی: اگر زیبایی دختر گل جلوهگری کند، فهم و هوش آقایان را به سرقت میبرد.
چون نقاب بلور بر بنددآن عقیق تر زبان گز او
هوش مصنوعی: زمانی که آن عقیق، نقاب شفاف و بلورینی بر چهره خود میزند، زبانش به تلخی میزند.
گوئیا آتشی گداخته اندکرده از آب بسته مرکز او
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که آتش را در آب ذوب کردهاند و بر این اساس، مرکز آن به وجود آمده است.