شمارهٔ ٧۵۵

هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر به تنهایی و دل‌تنگی خود اشاره دارد. او بیان می‌کند که دلش از نفاق و دوگانگی خلق آزار می‌بیند و این در حالی است که او همیشه در جمعی بزرگ قرار دارد. شاعر احساس می‌کند که چون نی، تنها است و درخت‌ها و کوه‌ها دوستی‌های متفاوتی را برایش به ارمغان می‌آورند. او از دیگران می‌خواهد که خودشان شاهد درد دلش باشند و نشان دهند که دیگران هم او را درک نمی‌کنند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که نه به تأیید و نه به انتقاد دیگران اهمیتی نمی‌دهد و به سادگی خود را می‌پذیرد.