شمارهٔ ٧۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تعاملات و تحسین‌ها در یک جمع است. شخصی به نام دی معرف به آصف می‌گوید که در حال خواندن فصلی ستوده است و طمع او بر این است که شاید بتواند چیزهایی را به دست آورد. خواجه با دهانی پر از تحسین، این موضوع را درمی‌یابد. ناگهان می‌گوید که نباید از سبحه‌ی خود دست بکشد و به دیگران احسان کند. اشاره می‌کند که تحسین نباید تنها بر پایه‌ی احسان باشد و تأکید می‌کند که مدتی است که دیگران نتوانسته‌اند کارهای بزرگ انجام دهند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که لزوماً نتیجه‌ی یک کار به تلاش و زحمتی که برایش صرف می‌شود، بستگی دارد.
دی معرف به پیش آصف عهدخواند فصلی ستوده که و مه
هوش مصنوعی: دی روزی در حضور آصف، شخصی بخشی از یک کتاب یا داستان را خواند که بسیار ستایشبرانگیز و زیبا بود.
طمع خام او بر آنش داشتکه مگر پخته کرد نان فره
هوش مصنوعی: امید و آرزوی بیپایه او باعث شد که گمان کند ممکن است نان خوشبختی را به دست آورد.
خواجه را خود دهن بتحسینشهمچو سوفار بود پر از زه
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف حالتی میپردازد که شخصی به شدت تحت تأثیر و تحسین دیگران قرار دارد. مانند ظرفی که پر از زهر است، به نظر میرسد که او با وجود ظاهری زیبا و مطلوب، در باطن ممکن است احساس تلخی و ناامیدی داشته باشد. این تضاد میان ظاهر و باطن، نشاندهندهی این است که سطحینگری میتواند ما را فریب دهد.
گفت ناگه معرف ای خواجهسبحه آفرین ز دست بنه
هوش مصنوعی: ناگهان گفت: ای آقای عزیز، تسبیح را از دستت بگذار.
گه گهی نیز میکن احسانیگرچه تحسینت هست ز احسان به
هوش مصنوعی: گاهی اوقات عشق و محبت به کسی، حتی اگر مورد ستایش قرار گیرد، خالی از احسان و نیکی نیست.
ز آنکه دیریست تا مثل زده اندنشود بز بگدگدی فربه
هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که به دلیل مدت زمان طولانی که از شروع یک کار گذشته، نمیتوان انتظار داشت که نتیجهای مشابه به دست آید و وضعیت باید تغییر کند. در واقع، تکرار مکرر یک الگو نخواهد توانست به پیشرفت یا بهبود منجر شود.