شمارهٔ ٧۶٣
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به طمع و خیانت انسان‌ها اشاره می‌کند. او به زیبایی میوه و لطفی که خداوند به انسان‌ها عطا کرده، توجه دارد و می‌گوید که هر چند انسان‌ها از این لطف بهره‌مندند، اما نمی‌توانند بدون غم و درد دیگران از آنها استفاده کنند. همچنین، او به بی‌وفایی و نامردی بعضی از افراد اشاره می‌کند که به سادگی به دیگری آسیب می‌زنند. در نهایت، شاعر خواستار آن است که انسان‌ها از این ویژگی‌های منفی فاصله بگیرند و در زندگی خود فردی باوفا و نیکوکار باشند.
طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمتخود بدانی چو در آن صرف کنی اندیشه
هوش مصنوعی: ابن یمین از بخشندگی و بزرگواری تو چه توقعی دارد؟ آیا نمیدانی که وقتی از آن کرم خود استفاده میکنی، در واقع برای دیگران هم فکری کردی؟
هست آن میوه که از لطف بود چهره نمایدانه از باطن او همچو پری از شیشه
هوش مصنوعی: میوهای وجود دارد که زیباییاش از لطف و محبت سرچشمه میگیرد، دانهای که درون آن پنهان است، شبیه پریای است که از شیشه نمایان شده است.
با همه لطف که دارد نخورم خون دلشخرم آنکس که کند خوردن خونش پیشه
هوش مصنوعی: من با همه محبت و لطفی که او دارد، نمیتوانم خون دلش را بخورم. خوشبخت کسی است که این کار را به عنوان شغل خود انتخاب کرده باشد.
قوت خونش اگر در تن روباه رودشیر گیری کند ار روی نهد در بیشه
هوش مصنوعی: اگر نیروی خون او در تن روباه باشد، شیر هم میتواند از روی او در جنگل تقاضای قوت کند.
ندهد این بجز آن راد که چون رنده بوددور باد آنکه ترا شد سوی خود چون تیشه
هوش مصنوعی: تنها کسی که به تو توجه نخواهد کرد، کسی است که مانند سنگی در کنار تو قرار دارد. اما اگر به سمت او بروی، مانند تیشهای به کار میآید که به هدفش نزدیک میشود.