شمارهٔ ٨١١
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی توصیه به خرد و دوری از کارهای بیهوده است. شاعر از خواننده میخواهد که در زندگی به دنبال کارهایی باشد که به خود و دیگران آسیب نرساند. او تأکید میکند که نیک و بد روزگار همیشگی نیست و آثار بدی که از انسان باقی میماند، قابلتوجه است. شاعر همچنین به اهمیت درک و اجتناب از درد و رنجهای اضافی در زندگی اشاره میکند و توصیه میکند از چیزهای کماهمیت چشمپوشی کند. در نهایت، شاعر به ابن یمین میفرماید که باید از دنیا فاصله بگیرد تا از محدودیتهای آن رهایی یابد.
با خرد همره و دو لب بادب باز مکنهیچ کاری که از آن غیر تو یابد ضرری
هوش مصنوعی: هیچ کاری را انجام نده که ممکن است به دیگران آسیب برساند، حتی اگر با فهم و عقل خود به آن اقدام میکنی.
زانکه نیک و بد ایام نماند هرگزوز تو ماند ببدی در همه عالم اثری
هوش مصنوعی: چون روزگار خوب و بد پایدار نیست، پس تنها اثر تو بر جا میماند و آن هم در دنیا باقی میماند.
بد اندک مشمر خوار که بسیار شودهست سرمایه احراق جهانی شرری
هوش مصنوعی: به کمارزشی چیزهای کوچک بیتوجه نباش، زیرا ممکن است به مرور زمان و با تجمع، به یک منبع بزرگ و خطرناک تبدیل شوند.
درد سر کم ده و کم کش ز پی کار جهانکه نیرزد کلهی نزد خرد درد سری
هوش مصنوعی: در زندگی خود حداقل مشکلات را برای رسیدن به اهداف داشته باش، زیرا نگرانی و دردسر برای بدست آوردن چیزهای دنیا ارزشی ندارد.
از جهان قطع نظر کن برو ای ابن یمینتا نباشد بجهان همچو تو صاحبنظری
هوش مصنوعی: به دنیا توجهی نداشته باش و پیش برو، ای پسر یمین، تا دیگر کسی مانند تو در این جهان نباشد که صاحب نظر باشد.