شمارهٔ ٨۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره زندگی و لذت‌ها و دردهای آن می‌پردازد. شاعر اعلام می‌کند که از دنیا و تجملات آن فارغ شده و هیچ چیز نمی‌تواند او را غمگین کند. او دست کم در اینجا از زیبایی‌های ظاهری و تجملات قصر و تاج و تخت عبور کرده و بیان می‌کند که این نعمت‌ها ارزشی برایش ندارند، زیرا در نهایت همه چیز به خاک و مرگ ختم می‌شود. این پیام نشان‌دهنده دیدگاه عمیق و فلسفی شاعر نسبت به زندگی و اهمیت واقعیات انسانی است.
سپهرا من از گردشت فارغممرا کی توانی که غمگین کنی
هوش مصنوعی: ای نگار من، با زیباییات و نازکت، دل مرا شاد کردی و هیچگاه نمیتوانی مرا غمگین کنی.
نه نایم که بر بسته باشم کمربدان تا مرا کام شیرین کنی
هوش مصنوعی: من آنقدر خسته نیستم که بخواهم خودم را به زحمت بیندازم تا تو بتوانی مرا خوشحال کنی.
نه نرگس که سر پیشت آرم فرودگرم افسر و تاج زرین کنی
هوش مصنوعی: من نه مانند نرگس هستم که در مقابل تو سر خم کنم، بلکه با قدرت و شکوه، تاج و افسر را بر سر تو مینهم.
گرفتم که ایوان قصر مراز خشت زر و نقره پر چین کنی
هوش مصنوعی: من متوجه شدم که ایوان کاخ من را با دیوارهایی از طلا و نقره تزیین خواهی کرد.
نمیارزدم این تنعم بدانکه در آخرم خشت بالین کنی
هوش مصنوعی: من ارزش این لذت و خوشی را ندارم، زیرا در نهایت سرنوشت من این است که بر روی خشت قبر بخوابم.