شمارهٔ ٨۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نسیم باد شمال می‌خواهد که به درگاه پادشاهی عادل و بزرگوار برود. او این پادشاه را بی‌نظیر می‌داند و او را برتر از دیگر پادشاهان معرفی می‌کند. شاعر با ستایش از صفات پادشاه، از نسیم می‌خواهد که نخست بوسه‌ای به آستان او بیفشاند و سپس احساس نیاز و اشتیاق خود را به ساحت پادشاه ارائه دهد. او خود را چون ذره‌ای در مقابل آفتاب پادشاه می‌بیند و از او می‌خواهد تا به او التفات کند.
گذر کن از ره لطف ای نسیم باد شمالبخاک درگه نوئین شهنشان کرتای
هوش مصنوعی: ای نسیم باد شمال، با لطف خود از کنار بگذر و به خاک درگاه شاه نوئین، یعنی نیکو و بزرگ، سری بزن.
امیر عالم عادل که غیر او نرسیدز خسروان جهان کس درین سپنج سرای
هوش مصنوعی: امیر بزرگ و عادل، که هیچ کس دیگر از شاهان جهان به جایگاه و مقام او نمیرسد، در این دنیای پر از مشکلات و چالشها قرار دارد.
به بی نظیری عنقا و همت شهبازبدلفریبی طاوس و فرخی همای
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف موجوداتی است که در زیبایی و عظمت بینظیرند. عنقا به عنوان پرندهای افسانهای یاد شده که نماد نادرستی و زیبایی است. شهباز به عنوان پرندهای با اراده و قدرت معرفی میشود. طاوس با ظاهری جذاب و دلفریب و همای که نشان از خوشرویی و تندپروازی دارد، همگی نمایانگر موجوداتی هستند که در دنیای خود، ویژگیهایی خاص و برجسته دارند.
ز رهبری سعادت همانزمان که رسیبدان خجسته جناب ای نسیم روح افزای
هوش مصنوعی: زمانی که به رهبری و سعادت میرسی، ای نسیم خوشایند، خوشآمدی و خوشبختی را به ارمغان میآوری.
نخست بوسه ده آن آستان عالی رابس آنکه از در تقریر اشتیاق درای
هوش مصنوعی: اولین کاری که باید انجام دهی، بوسیدن آن درگاه بلندمرتبه است، زیرا آن دروازه خود گویای عشق و اشتیاق توست.
نیاز ابن یمین عرضه کن بشرط ادببگوی کای مه و مهرت خجل ز روی و زرای
هوش مصنوعی: بهخوبی و با احترام، درخواست خود را مطرح کن و بگو ای ماه و محبوب من، آیا به خاطر زیبایی و وقار من شرمنده هستی؟
تو آفتابی و من ذره هوا دارتچو آفتاب سوی ذره التفات نمای
هوش مصنوعی: تو مانند آفتابی و من مثل ذره‌ای در آسمان هستم. برای من به سادگی یک نگاهی بینداز و توجهی به من کن.