شمارهٔ ٨٨٢
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جستجوی سعادت و شقاوت می‌پردازد و از احساس سرگردانی در زندگی سخن می‌گوید. او بیان میکند که سعادت واقعی هرگز با دوری از آسمان امید او حاصل نمی‌شود و دلش همیشه به دنبال آن است. او به فکر فرو رفته و از عقل خود می‌پرسد چرا این گونه احساس میکند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر لحظه ممکن است تغییراتی در زندگی او ایجاد شود و این تغییرات می‌توانند او را به سوی درک و تمییز بهتر هدایت کنند.
هرگز این آسمان سرگردانبمرادم نمیکند دوری
هوش مصنوعی: این آسمان همیشه در حال تغییر و سرگردانی است و هرگز به خواستهام در برابر دوری جواب نمیدهد.
هر سعادت که جست فی الحالماو ز طوری فکند با طوری
هوش مصنوعی: هر خوشبختی که در حال حاضر به دنبالش هستی، از طریق نوعی خاصی از رفتار یا نگرش به دست میآید.
و آن شقاوت که بود طالب غیربمنش ره نمود بر فوری
هوش مصنوعی: آن بدبختی که به دنبال چیز دیگری است، به زودی راهی را به من نشان میدهد.
بارها بودم اندرین فکرتکه چرا میکند چنین جوری
هوش مصنوعی: من بارها در این فکر بودم که چرا او به این شکل رفتار میکند.
عقل گفتا منال از جورشورچه در دل همیکند غوری
هوش مصنوعی: عقل گفت: از درد و ظلم او دلخور نباش، چون در دل خود غم و اندوهی بزرگتر دارد.
زانکه گرداند اهل تمییزیهر دمی بشکفاندت شوری
هوش مصنوعی: زیرا که کسانی که دارای درک و تمایز هستند، هر لحظه تو را به شوری و هیجان وامیدارند.