شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از جانان خود می‌خواهد که بوسه‌اش را بپذیرد، که این بوسه معادل صد هزار بوسه ارزش دارد. او همچنین بیان می‌کند که وقتی حسن معشوق را می‌بیند، مثل پروانه‌ای عاشق می‌شود و از آنجا که عشقش عمیق است، نمی‌تواند بدون گریه خوشحال باشد.
بگذار که تا بوسمت ای جانان لبکاندر خور صد هزار بوسست آن لب
هوش مصنوعی: اجازه بده تا تو را ببوسم، ای محبوب، زیرا این لب تو، در میان لبهای دیگر، به اندازه صد هزار بوسه ارزش دارد.
تا میدهدم حسن تو پروانه عشقبی گریه چو شمعم نبود خندان لب
هوش مصنوعی: هرگاه به زیبایی تو نگاه میکنم، همچون شمعی بینهایت غمگین و بیصدا هستم و لبخندم از بین میرود.